............... 

دلت رو بنام کی زدی.....

دلت رو بنام کی ثبت کردی.....

 من دلمو دادم تا صاحب دل شدم .....

(((اول دادم بعد گرفتم))).....

داد و ستد کالا به کالاست......

دل بدی دل میگیری....

 عشق بدی عشق میگیری.......

 سر بدی سری تو سرا بهت میدن....

شهرت بدی نامی تو نامها بهت میدن....

 دست بدی دستتو با دست میگیرن....

 بدا بحال کسی که ندونه دلشو داره بکی میده.....

بدا بحال کسی که ندونه دستشو داره به دست کی میده......

بدا بحال کسی که ندونه حالشو داره به کی میده........

از همین الان برو دنبال ثبت دلت...

مدارک ثبت دلت رو بردار و برو پیش صاحبدل ازش بخواین تا دلتونو ثبت کنه......

تا از دنیای اختیار رهایی پیدا کنی.....

اگر دلت ثبت بشه دیگه هر چی دلت گفت انجام بده اونجا دلت میشه ناجی تو..........

حیف که نمیتونم زیاد بگم .....

 حیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــف..............

^{چشمای مغرورش هیچوقت از یادم نمیره .
رنگ چشاش آبی بود .
رنگ آسمونی که ظهر تابستون داره . داغ داغ…
وقتی موهای طلاییشو شونه می کرد دوست داشتم دستامو زیر موهاش بگیرم
مبادا که یه تار مو از سرش کم بشه .
دوستش داشتم .
لباش همیشه سرخ بود .
مثل گل سرخ حیاط . مثل یه غنچه …
وقتی می خندید و دندونای سفیدش بیرون می زد اونقدرمعصوم و دوست داشتنی می شد که اشک توی چشمام جمع میشد.
دوست داشتم فقط بهش نگاه کنم .
دیوونم کرده بود .
اونم دیوونه بود .
مثل بچه ها هر کاری می خواست می کرد .
دوست داشت من به لباش روژ لب بمالم .
می دونست وقتی نگام می کنه دستام می لرزه .
اونوقت دور لباش هم قرمز می شد .
بعد می خندید . می خندید و…
منم اشک تو چشام جمع میشد .
صدای خنده اش آهنگ خاصی داشت .
قدش یه کم از من کوتاه تر بود .
وقتی می خواست بوسش کنم ٫
چشماشو میبست ٫
سرشو بالا می گرفت ٫
لباشو غنچه می کرد ٫
دستاشو پشت سرش می گرفت و منتظر می موند .
من نگاش می کردم .
اونقدر نگاش می کردم تا چشاشو باز می کرد .
تا می خواست لباشو باز کنه و حرفی بزنه ٫
لبامو می ذاشتم روی لبش .
داغ بود .....}

^{استادي درشروع كلاس درس ، ليواني پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت كه همه ببينند.بعد از شاگردان پرسيد: به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است ؟ 
 شاگردان جواب دادند  50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم ........ استاد گفت : من هم بدون وزن كردن ، نمي دانم دقيقا' وزنش چقدراست . اما سوال من اين است : اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي خواهد افتاد ؟ شاگردان گفتند : هيچ اتفاقي نمي افتد . استاد پرسيد :خوب ، اگر يك ساعت همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي مي افتد ؟ يكي از شاگردان گفت : دست تان كم كم درد ميگيرد.
حق با توست . حالا اگر يك روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد ديگري جسارتا' گفت : دست تان بي حس مي شود . عضلات به شدت تحت فشار قرار ميگيرند و فلج مي شوند . و مطمئنا' كارتان به بيمارستان خواهد كشيد ....... و همه شاگردان خنديدند . استاد گفت : خيلي خوب است . ولي آيا در اين مدت وزن ليوان تغييركرده است ؟ شاگردان جواب دادند : نه
پس چه چيز باعث درد و فشار روي عضلات مي شود ؟ درعوض من چه بايد بكنم ؟
شاگردان گيج شدند . يكي از آنها گفت : ليوان را زمين بگذاريد.
استاد گفت : دقيقا' مشكلات زندگي هم مثل همين است .
اگر آنها را چند دقيقه در ذهن تان نگه داريد اشكالي ندارد . اگر مدت طولاني تري به آنها فكر كنيد ، به درد خواهند آمد . اگر بيشتر از آن نگه شان داريد ، فلج تان مي كنند و ديگر قادر به انجام كاري نخواهيد بود. فكركردن به مشكلات زندگي مهم است . اما مهم تر آن است كه درپايان هر روز و پيش از خواب ، آنها را زمين بگذاريد. به اين ترتيب تحت فشار قرار نمي گيرند .
هر روز صبح سرحال و قوي بيدار مي شويد و قادر خواهيد بود از عهده هرمسئله و چالشي كه برايتان پيش مي آيد ، برآييد!
پس همين الان ليوان هاتون رو زمين بذاريد
زندگي كن....
زندگي همينه}

نيمه شبه...

خوابم نميبره...

ميدوني...احساس ميكنم كه خدا بغلم كرده!

نخند....خدا خيلي نزديكه...

اون جوري نگاه نكن...

خدا كه مرد نيست... نامحرمم نيست...  

خدا   خداست  !

اينه حسم...

تو بغل خدا بودن حس قشنگيه... 

بخواي تجربه اش ميكني.

   زندگی می ¬کنند

        می ¬میرند

              و می ¬روند

                  اما فاجعه زندگی تو آن هنگام آغاز می ¬شود

                       که آدمی می ¬میرد

                             اما نمی رود می ماند

                                  و نبودنش

                                       در بودن تو

                                             چنان ته ¬نشین می شود

                                                    که تو می¬میری

                                                            در حالی که زنده ¬ای

                                                                  و او زنده می ¬شود

                                                                          در حالی که مرده است...

مرده را ترس از دوباره مردنش نیست